Tijdens een kunstenaarsresidentie in Finland wilde ik de relatie met de maan - die ik uitwerk in Moonversations - verder verdiepen. Al heel snel verbreedde die relatie zich. Ook stenen, water, bomen en korstmossen begonnen zich te tonen, niet als landschap, maar als aanwezige gesprekspartners, elk met een eigen ritme, geheugen en vorm van wijsheid.

In een landschap dat ooit onder water lag, ervoer ik deep time niet alleen als een verbinding met een ver verleden, maar ook als een confronterend besef van mogelijke toekomsten. Zo ontstond een diep ecologisch verdriet, onlosmakelijk verbonden met een groeiend gevoel deel uit te maken van dezelfde levende, minerale wereld.

De werken die uit deze ervaring voortkwamen, onderzoeken geen representaties maar relaties. Ze nodigen uit tot een tragere manier van kijken, waarin de grenzen tussen lichaam en landschap, herinnering en materie, mens en meer-dan-menselijke wereld zacht poreus worden.