In juli trok ik naar de Duitse Alpen om er een 2000 jaar oud ritueel mee te maken. De dansers droegen kostuums gemaakt van baardmossen die aan de bomen groeien. Of beter gezegd: groeiden. Door luchtvervuiling en de opwarming van het klimaat moesten ze voor het eerst honderden kilometers verder de bergen in om nog korstmossen te vinden.

Ik bracht een klein stukje mee. Als een relikwie van wat tot voor kort nog een vanzelfsprekend deel van het landschap was.

Kort daarna brak de brand uit in onze Hoge Venen. Ongenadig.

Het verdriet en de vervreemding die ik daarbij voel, herken ik ook bij velen om me heen. Misschien raakt dit aan wat ik ecostalgia zou willen noemen: het verdriet om een veranderende levende wereld, geboren uit liefde en verbondenheid.

Het helpt te zien en te weten dat de natuur veerkrachtig is. Toch is niet alles herstelbaar. Klimaatverandering en het verlies aan biodiversiteit zijn dagelijkse realiteit.

Daarom rouw ik. Uit liefde en respect voor wat verdwijnt, voor wat verloren gaat. Omdat we met elkaar verbonden zijn, alle vormen van leven. Omdat elk verloren leven het verdient dat we er even bij stilstaan.